#5 Je weet alleen wat je weet

Leestijd c.a. 8.50.

In de vorige blogpost heb ik het gehad over de Wizard- en de Worker strateeg. Hard work beats talent every time talent doesn’t work hard. 

Het meest krachtige woord van een strateeg is waarschijnlijk ‘waarom?’. Waarom is het zoals het is? En waarom kan het niet anders? Die waarom-vraag kun je altijd stellen en daarin zit impliciet opgesloten dat er nooit sprake kan zijn van een status quo en je dus nooit klaar bent met leren (en met twijfelen).

Dat betekent dat je altijd een mogelijkheid hebt om te blijven leren, de keuze om dat daadwerkelijk te doen is aan jezelf. Ik heb mijn keuze al gemaakt.

But what does Socrates say? ‘Just as one person delights in improving his farm, and another his horse, so I delight in attending to my own improvement day by day.’ ” (Epictitus Discourses, 3.5.14)

 

Daarmee wil ik niet zeggen dat je elk vrij moment moet investeren in studie. Jezelf ontwikkelen gaat over veel méér dan alleen kennis vergaren. Maar het betekent volgens mij wel dat je altijd meedogenloos eerlijk naar jezelf moet durven zijn en de keuzes die maakt. Waarom doe ik dit, en waarom doe ik niet iets anders? En het allerbelangrijkste is; doe het niet voor je werkgever of voor iemand anders; doe het voor jezelf. Alleen voor jezelf.

Hieronder een aantal keuzes die ik (bijna) dagelijks maak en toepas.

Lees verder #5 Je weet alleen wat je weet

#4 Hard work beats talent when talent doesn’t work hard

Coverfoto: @ESPNFC Twitter | Leestijd 7.25

Ik had laatst een gesprek met een strateeg die door iemand was getypeerd als een soort Tovenaar; Een magische strateeg bij wie de juiste oplossing meestal zomaar uit de lucht leek te komen vallen. Dit in tegenstelling tot die andere persoon die zichzelf omschreef als een werkende strateeg; eentje die het moest hebben van ontelbare uren rapporten lezen, cijfers interpreteren, schrijven, schrappen en weer opnieuw beginnen.

Ondertussen heb ik heel veel blogposts, boeken en artikelen gelezen over strategie en strategen. En dus ook over de eigenschappen die van een strateeg een potentiële ‘Wizard’ maken en de eigenschappen die meer bij de ‘Worker’ passen.

Deze blogpost gaat over de ‘Worker’ en de ‘Wizard’.

Lees verder #4 Hard work beats talent when talent doesn’t work hard

#3 F*ck strategie

Leestijd: 6:45

Vroeger toen pornosterren nog schaamhaar hadden, werden er nog uitgebreide strategische plannen gemaakt waarmee je jaren vooruit kon. Maar tegenwoordig moet het korter, dynamischer en makkelijk aan te passen zijn. Zo extreem dat strategie soms maar helemaal wordt overgeslagen. Gewoon even snel wat proberen met verschillende digitale media. Fuck strategie!

Maar zo werkt het niet. Daarom ben ik de afgelopen maand gedoken in de schijnzekerheden van strategieloos werken en de risico’s die daarbij komen kijken.  Lees verder #3 F*ck strategie

#2 meedogenloos eerlijk

De leestijd van deze blogpost is c.a. 7 minuten.

In deze blogpost ga ik uitleggen hoe belangrijk het is voor een strateeg om ‘meedogenloos eerlijk’ te kunnen zijn om een effectieve strategie te kunnen ontwikkelen. En meedogenloos eerlijk zijn is niet makkelijk. Strategen zijn namelijk net echte mensen. En dus, bevooroordeeld, ijdel, soms arrogant en meesters in het zichzelf voor de gek houden. Ik dus ook.

Lees verder #2 meedogenloos eerlijk

#1 de nepstrateeg

Gemiddelde leestijd van deze post is 5 minuten

Na mijn zelf opgelegde bloggerschallenge – waarbij ik een jaar lang elke week één blogpost schreef – heb ik nog maar weinig geschreven en dat heb ik gemist.In plaats daarvan heb ik heel veel gelezen, heel hard gewerkt en heb ik een cursus ‘human centred thinking’ aan de Behavioural Design Acacemy gevolgd.

Nu heb ik een tijdje zitten broeden op dit idee maar het kwartje wilde nog niet vallen. Tot een paar weken terug: Ik ga een nieuwe reeks blogposts schrijven over strategie met een twist van psychologie en filosofie.

En in deze eerste blogpost uit de serie zal ik uitleggen waarom ik dit ga doen.

Lees verder #1 de nepstrateeg

#56 When bots take over – advertising dies (or won’t it?)

I’m currently working on a project that involves intelligent chatbots (together with half the population of digital marketeers if I may believe my social feeds). This project gives me a lot of energy. First of all because I love working with new technology – especially when I believe it has something to do with the future of marketing. Second because I’m not a programmer (far from it!) but I get the chance to work with some of the most talented students of the Worlds Smartest Region. And finally because I still believe I can teach them a thing or two about branding, communication and marketing. It makes me feel vital 🙂

So while they were deciding wether to go with Wit.ai or Api.ai I thought I’d write this blogpost about the withdrawel of advertising and the devaluation of human decision making. Will people leave decision making up to artificial intelligence in the future? Like the way they trust selfdriving cars? And if so…can we trust the system not to be hacked?

Lees verder #56 When bots take over – advertising dies (or won’t it?)

#55 The deflation of doubt

I notice an deflation of doubt and it makes me uneasy.

Regligious people claim ‘the true God’ – because of some imaginary fairytale book. Politicians (and media) frame ‘the truth’ by showing us a fraction of a situation to push their own politcal agendas. And marketeers – in my trade- are sure they have the right solution for a business problem based on some quantified, data driven spreadsheet or a CT scan of a consumers’ brain.

Either way ‘they’ are right and, if you beg to differ, ‘you’ must be wrong. What I find most striking, anoying and sometimes even scary is that – because of the polarising way we tend to have discussions these days  – there seems to be less and less room for doubt and insecurity. Less and less people who dare to say: I don’t know or I’m not sure.

As far as I’m concerned doubt is a valuable and healthy state of mind as long as you don’t let doubt limit your actions. Instead, let doubt feed your motivation to look at issues from different perspectives before you make up -and speak- your mind.

Lees verder #55 The deflation of doubt

#54 A change is gonna come

I’m experiencing a wave of optimism over the last period. Everywhere I look I see small and bigger news facts that strengthen my believe in a bright future driven by innovative new technology. I try not to focus too much on short-term current affairs like the Brexit or the epic supercell storm that ruined the roof of my house last week. I’m looking at the bigger picture – or actually – a huge technological and creative canvas that is waiting to be explored. If you want to now what I mean – read on!

Lees verder #54 A change is gonna come

#53 perpetual motivation

Een principe wat me inspireert, intrigeert en soms irriteert; waardering. Ik heb er last van.

Deze blogpost werd gevoed door twee recente gebeurtenissen. De eerste is het winnen van de eerste prijs als beste social bureau van Nederland. En de tweede was een gesprek met iemand die elke dag levensreddend werk doet, die me feliciteerde met het winnen van de prijs, en daarna in de loop van het gesprek aangaf toe te zijn aan een nieuwe uitdaging. Omdat het zelfs het redden van levens een routine aan het worden was.

Op dat moment begonnen de radartjes in mijn hoofd weer eens ouderwets te malen; mijn werk redt geen levens, mijn werk heeft weinig echte betekenis. Maar ik ben heel vereerd met het winnen van een prijs en gemotiveerd om komend jaar nog beter te worden. En toch voelde het vreemd om met mijn onbelangrijke werk gefeliciteerd te worden door iemand die wel levensreddend werk doet en dan blijkt juist die persoon de motivatie te missen.

Daarom heb ik besloten deze blogpost te schrijven over motivatie. Mijn motivatie. Over waardering, trots, ijdelheid en over een motor die blijft draaien zonder dat er brandstof van buiten nodig is: Perpetual.

Het is een long-long-read geworden. Maar dat komt vooral door een aantal hele mooie (en lange) quotes uit blogposts van veel betere schrijvers dan ik. Je moet zelf maar kijken of je de motivatie kunt opbrengen om het helemaal te lezen.

Lees verder #53 perpetual motivation

#52 And now, the end is near

Nou daar is ‘ie dan. Blogpost #52. Vandaag komt er een einde aan een uitdaging die ik een jaar geleden ben aangegaan: Eén jaar lang elke week minimaal 1 (blog)post over communicatie, marketing, technologie, social media, mobile, merken, branding en mindfulness.

Zoals ik in het begin schreef: “Ik geloof dat dit ergens toe gaat leiden, ik weet alleen nog niet waarheen.” Inmiddels weet ik veel meer. Ik weet inmiddels dat het werkt. Het schrijven houdt me scherp. Het dwingt me om te lezen, om te verdiepen, om te overdenken en om mijn gedachten te structureren.

Lees verder #52 And now, the end is near

#51 In gemeenschap

Mijn collega Floris attendeerde me afgelopen op een artikel van Harvard Business Review’s Douglas Holt. In het artikel Branding in the Age of Social Media prikt Holt de zeepbel door van veel branded content goeroes.

Enkele jaren terug nog leken social media de ideale manier voor adverteerders om de traditionele media (en de hoge mediaprijzen) te omzeilen en een directe relatie aan te gaan met consumenten. Miljarden werden geïnvesteerd in de productie van branded content met als doel het merk centraal in een community van consumenten te positioneren. Maar uiteindelijk zijn maar weinig merken daar in geslaagd. Sterker, concludeert Holt, social media hebben merken juist minder betekenisvol gemaakt.

Mijn mening is dat merken zich vooral zelf minder betekenisvol maken. Ze hebben zichzelf en de waarde van een community namelijk enorm overschat doordat ze ‘backwards into the future’ bewegen.

Social media kunnen een merk heel veel betekenis geven maar dan moeten adverteerders de rol en betekenis van het merk en het begrip community herdefiniëren..

Lees verder #51 In gemeenschap

#50 The medium is the messiah

Ik heb er over getwijfeld of ik het ook nog eens moest doen…een blog schrijven over Cruijff. Maar het is mijn blog and I cry if I want to, en zeker omdat ik Cruijff heel graag wil verbinden aan een andere held – communicatiefilosoof Marshall McLuhan. Het is gelukt. Daar gaan we…

Lees verder #50 The medium is the messiah

#48 If you tolerate this…

Mensen die mij kennen weten dat ik een groot fan van Manic Street Preachers ben. Velen zullen zich afvragen waar ik het over heb, maar bij het horen van If You Tolerate This gaat er meestal wel een belletje rinkelen. En over dat nummer, in combinatie met social media en lentebloemen gaat deze blogpost.

Lees verder #48 If you tolerate this…

#46 Communicatie is Emoji

dus

Of eigenlijk..communicatie is emotie, maar in deze tijd is het vooral emoji, en zeker de afgelopen week. Want Facebook lanceerde de Like button Reactions. Groot nieuws! 6 splinternieuwe Emojis die je kunt gebruiken om te reageren op een Facebook bericht. Een siddering ging door de huishoudbeurs waar de vrouwen die nog Banane0.gif~c200niet zo lang geleden met pijn in hun hart afscheid hadden genomen van Hyves zich een stap dichter bij de terugkeer van de Dansende Banaan waanden.

Maar wat betekent het nu echt? Die Facebook Emojis? Het is in elk geval méér dan het vervullen van een langgekoesterde wens van veel Facebook gebruikers.

Lees verder #46 Communicatie is Emoji

#45 Mission Accomplished (or not quite yet)

Zo..het is weer eens tijd voor een persoonlijk blogje. Het gaat er over dat ik deze week weer heb (her)ontdekt om niet te klagen over dingen die ik niet in de hand heb, maar me juist te richten op de dingen die ik wel naar mijn hand kan zetten. Te beginnen bij mezelf.

Lees verder #45 Mission Accomplished (or not quite yet)

#44 Wie ben ik en wat ben ik waard?

Een filosofische vraag enerzijds, een marketingvraagstuk anderzijds. Deze blogpost gaat over het marketingvraagstuk in de digitale wereld. En ik begin alvast met de conclusie: Dat anderen weten wie je bent, en dat je een waarde hebt voor adverteerders is niet per se iets engs, het is een kans voor zowel adverteerder als consument.

Lees verder #44 Wie ben ik en wat ben ik waard?

#43 To be human, is to be transhuman

Soms kunnen anderen veel beter beschrijven wat je denkt, wat je beweegt, of interessant vindt dan jij zelf. En zeker wanneer je en weekje op wintersport bent dan is het niet altijd eenvoudig woorden te vinden voor dingen in de wereld die je enorm fascineren.

Daarom heb ik deze week Jason Silva uitgenodigd op mijn blog om te vertellen wat ik bedoel. Ik heb Jason 2 jaar geleden live in actie gezien in Cannes; een 45 minuten wervelwind van technologie, futurisme EN optimisme die zijn weerga niet kent.

In dit fragment is hij weer in topvorm. Afgelopen week nog bij The Next Web..deze week…uit puur gemakzucht…op The Identity Crisis Strategist.

Volg die man! Jodelahitiiii….

T.B.C.

#42 We zien wat we niet willen zien

Eerlijk zeggen; hoe las je de titel? Las je over het woordje ‘niet’ heen? Ik hoop het voor je. Want over het algemeen zien we vooral wat we niet willen zien.

Na blogposts over robots en aliens ga ik langzaam maar zeker weer schrijven over marketing en communicatie. Deze blogpost gaat over over de kracht van framing maar ook over de kracht van positiviteit.

Lees verder #42 We zien wat we niet willen zien

#41 Bekentenis van een Believer

20160122_134156

Ik zag dit stripje in de Trouw van afgelopen woensdag. Goed nieuws. Er zijn meer normalen dan on-normalen in Nederland ;-). Ik geloof ook niet in God dus ik hoor bij de normalen. Maar ik geloof wel in buitenaards leven. Daarmee behoor ik dan gelukkig tot de on-normalen (ik heb een fetisjistische voorkeur voor de underdog…zo ben ik bijvoorbeeld Feyenoord supporter)…maar wat is eigenlijk het verschil tussen het geloven in God of Aliens? Ik heb het mezelf deze week afgevraagd. Hier is mijn idee….

Lees verder #41 Bekentenis van een Believer

#40 I am (no) Robot

Ik ben niet zo’n auto man. Ik heb jaren in een Skoda gereden en dat vind ik nog steeds de beste auto die ik ooit gehad heb. En de laatste keer dat ik een blog schreef over een auto…nou ja…dat pakte niet zo goed uit. Ik dacht dat ik nooit meer over auto’s zou schrijven. Tot vandaag.

Op het moment zit ik namelijk vol in een autoproject en dat project startte een gedachtestroom die tot dit blog leidde. Via de zelfrijdende auto kom ik tot de conclusie dat we ons straks zelf als robots gaan gedragen…een futurologische, filosofische associatie in de stijl van McLuhan. Te gek (vind ik).

Lees verder #40 I am (no) Robot

#39 The good, the bad and the ugly

Deze week werd ik getriggerd door 2 artikelen die ik heb gelezen die te maken hebben met onze identiteit online, en met name op social media. De vraag is of er nog wel ruimte is voor de lelijkheid en kwetsbaarheid? Is het The Good, The Bad and The Ugly…of alleen The Good?

Lees verder #39 The good, the bad and the ugly

#38 Ik kijk er naar uit!

Wanneer je al mijn blogs leest (tja… die mensen zijn er echt) dan weet je inmiddels dat ik een schizofrene relatie hebt met terugkijken in de tijd.

Enerzijds ben ik heel erg geïnteresseerd in geschiedenis om te begrijpen hoe we een nieuwe situatie kunnen verklaren en interpreteren.

Anderzijds vind ik de onzin om continue terug te kijken en vasthouden aan historische data, omdat terugkijken creativiteit beperkt.

‘We doen het altijd zo..’ is voor mij geen reden om het zo te blijven doen, maar juist een reden om eens iets anders te proberen!

AEpFV6I

Lees verder #38 Ik kijk er naar uit!

#37 Tetris spelen met je prioriteiten

Voor mij is het een regelmatig terugkerend fenomeen. Ik heb een tijdje het gevoel dat het lekker gaat met het bewaken van mijn  agenda, mijn prioriteiten en mijn werkzaamheden. Een beetje alsof ik in een goede flow zit met Tetris. Dingen vallen netjes op hun plaats en ik heb genoeg ruimte om af en toe wat te verprutsen; dat poets ik wel weer weg

Tot het moment dat er net één blokje te veel verkeerd valt (of goed, in het geval van een mooie nieuwe klant of project).

Of het kan gebeuren dat de snelheid van het spel ineens fiks omhoog gaat en de blokjes sneller naar beneden komen, zoals wanneer er ineens diverse afspraken ingeschoten worden in mijn agenda waar ik eigenlijk niet onderuit kan.

En wat tenslotte ook nog wel eens wil gebeuren is dat ik geconfronteerd wordt met een vormpje dat gewoon net heel slecht past bij mijn huidige situatie…zo een die je net ff niet kunt gebruiken….

 

Dan ontstaat Tetris-stress. En je weet, wanneer je gewoon doorspeelt haalt de realiteit je in en ben je snel Game-Over. Er zit maar een ding op Tetris Hacken. Hieronder 5 hacks voor het managen van je prioriteiten!

Lees verder #37 Tetris spelen met je prioriteiten

#36 The writing on the wall

Een paar weken geleden was ik een weekend in Berlijn. Een indrukwekkende stad waar de geschiedenis vanaf druipt. De stad van de muur.

Een mooi stukje serendipiteit; Deze week zat ik na een lange dag workshops geven aan het diner te praten met een van de deelnemers, Sören, een marketeer uit Duitsland. Het gesprek kwam toevallig op de vluchtelingenproblematiek. Gedurende het gesprek vertelde hij dat erbij was toen de muur viel. Hij studeerde in Berlijn, was bij Checkpoint Charlie en sloot letterlijk de Oost-Duitsers die de grens passeerde in zijn armen. Daarom, vertelde hij, gelooft hij niet in het sluiten van grenzen. Daar komen alleen maar nare dingen van.

Meteen kwam dit beeld in me op. Een originele Banksy die ons er aan herinnert dat Steve Jobs, bewonderd als een van de meest succesvolle ondernemers ter wereld, een zoon was van Syrische vluchtelingen.

FRANCE-ARTS-BANSKY
This picture taken on December 12, 2015 shows a street art graffiti representing Steve Jobs, founder and late CEO of Apple, by elusive British artist Banksy at the migrant camp known as the “Jungle” in Calais, northern France. / AFP / PHILIPPE HUGUEN

The Writing on the Wall. Berlijn, de muur, Street-art en vluchtelingen. Daar zit een blogpost in.

Lees verder #36 The writing on the wall

#35 Ik weet niet of dit gaat werken…laten we het doen

Ik heb 2 kinderen. Een van 9 en een van 7. Wat de ene te veel aan zelfvertrouwen heeft (voor zover je te veel zelfvertrouwen kunt hebben) heeft de ander te weinig. De ene kan zich niet eens voorstellen dat hij überhaupt een fout kan maken, bij de ander is het maken van een fout een continue aanwezig realistisch scenario wat te allen tijden vermeden dient moet worden.

De ene probeert alles met volle overgave en loopt dan soms volop tegen de lamp. De ander heeft eerder een duwtje in de rug nodig, en ontdekt dan dat het wel goed komt. Het een is dus niet per definitie makkelijker dan het ander. Maar we moedigen het wel aan…een foutje maken is niet erg; ‘van proberen kun je leren.’.

Waarom schrijf ik dit? Ik kwam deze week dit plaatje tegen op LinkedIn.

ext

Dit berichtje kreeg op LinkedIn veel bijval en werd vlot gedeeld.

Of het gaat om onze kinderen, of om ons werk; blijkbaar vinden we het belangrijk dat er fouten gemaakt worden..

Maar ik vraag me oprecht af waarom we er ons dan niet naar gedragen.

 

In het Engels zeggen ze heel mooi: ‘Are we leading by example?’ Nee. Het blijft vooral bij mooie woorden en het delen van plaatjes op LinkedIn.  Lees verder #35 Ik weet niet of dit gaat werken…laten we het doen

#34 Vergeet de klok, kies het moment

Ik had vandaag op kantoor een gesprek over de Beuk en de Kerstboom. De Beuk gaat er laat in dit jaar omdat het maar niet koud wil worden en de blaadjes groen blijven. Terwijl de Kerstboom eigenlijk elk jaar ongeveer op het zelfde moment het huis in komt. Na Sinterklaas.

Dat we dit gesprek hadden op het kantoor van een van de meest technologisch geavanceerde online marketingbedrijven van Nederland lijkt misschien raar, maar dat is het niet. Want we werken elke dag heel hard aan het transformeren van Kerstboom-marketing naar Beuk-marketing. Van Tijd, naar Timing.

Lees verder #34 Vergeet de klok, kies het moment

#33 We gaan voor de 3 punten

Een veelgehoorde uitspraak voor een voetbalwedstrijd: ‘We gaan voor de 3 punten.”

In 1995 is de 3 punten-regel ingevoerd door de FIFA. In plaats van 2 punten kreeg het winnende team ineens 3 punten. De logische redenering van de voetbalbazen was dat bij een grotere beloning meer teams voor ‘de 3 punten’ zouden spelen en het voetbal daarmee aantrekkelijker zou worden.

Maar deze week verscheen een artikel in het AD dat een onderzoek van de Universiteit van Münster heeft aangetoond dat de 3 punten-regel geen effect heeft gehad (overigens is dit niet geheel nieuw, in 2009 bracht dezelfde universiteit dit nieuws ook al eens).

media_xll_3428593
(c) Dagblad de Limburger

Sterker nog, het aantal gelijke spelen en doelpuntloze gelijke spelen ging zelfs omhoog.

Toch jammer, hadden de FIFA bonzen zich even verdiept in de gedragspsychologie, dan hadden ze direct begrepen dat deze maatregel niet het gewenste effect zou hebben.

Mensen handelen namelijk zelden logisch als het op verlies en winst aankomt. Hoe zit dat? 

Lees verder #33 We gaan voor de 3 punten

#32 Geen zin? Onzin!

I retreat into self-pity, it’s so easy. Where they patronice my misery. La Tristessa Durera.

Deze quote komt uit het nummer La Tristessa Durera van mijn favoriete band Manic Street Preachers. Het nummer is gebaseerd op een quote van Vincent van Gogh en maalt rond deze tijd van het jaar regelmatig door mijn hoofd.

Want jeetje o jeetje. Na mijn persoonlijke self-help programma, mission statement en leefregels dacht ik dat ik er voor altijd van verlost zou zijn maar de afgelopen weken kwam hij toch weer even flink om de hoek zetten…..de dip! Geen zin! Nergens in…

Ik ben niet de enige die daar in het najaar wel eens last van heeft. Misschien herken je het. Misschien een beetje. Misschien ook niet. Maar het is makkelijk om in zo’n dipje te blijven hangen. Lekker hangen in je zelf-medelijden!

Maar het kan ook anders. Daarom deze post: dealing with the dip!

Lees verder #32 Geen zin? Onzin!

#31 Een crisis is een kans

Mijn blog heeft het woord crisis in zich. Identiteitscrisis wel te verstaan. Ik heb de naam gekozen op het moment dat ik wist dat ik iets anders moest gaan doen dan dat ik aan het doen was.

Mijn gedachten werden deze week aan het werk gezet door de lancering van het boek:  ‘Game Over – the end of marketing as we know it -‘ van Erik Saelens. Het gaat over de crisis waar veel merken zich op dit moment in bevinden.

Een crisis hoeft niet per definitie slecht te zijn. Een crisis is net zo goed een kans als een bedreiging. zo zie ik het althans…

Lees verder #31 Een crisis is een kans

#30 Narrative collapse

(header image: http://laurenceware.tumblr.com/)

“With everything discovered just waiting to be know. What’s left for God to teach from his throne. And who will forgive us when he’s gone”,

Dit is een quote uit het nummer National Anthem van de The Gaslight Anthem. Wat mij betreft een van de mooiste beschrijvingen van het huidige tijdsbeeld. En toen ik het hoorde wist ik dat er een blogpost uit zou komen rollen.

Ik heb heel erg uitgekeken naar het schrijven van deze blogposts. In het onderwerp komen heel veel dingen samen die ik onwijs interessant vind. Communicatie, geschiedenis, maatschappij, branding (merken), technologie, politiek en een vleugje filosofie. Nerd stuff voor de liefhebber dus.

Op dit moment zit ik midden in het boek Present Shock van Douglas Rushkoff wat een grote inspiratiebron is voor de Identity Crisis Strategist – en zeker ook deze blogpost. En hoewel ik deze week heb geleerd dat medium-reads het meest effectief zijn heb ik toch gekozen voor een long-read. Gewoon omdat ik het zelf te leuk vind.

Maar ik beloof, als je Narrative Collapse begrijpt, dan begrijp je ook een beetje beter waarom we met z’n allen zo raar doen de laatste tijd.

Lees verder #30 Narrative collapse

#29 Een open brief….zonder perspectief

Afgelopen woensdag publiceerden de fractieleiders van alle politieke partijen een open brief over de verharding van vluchtelingen debat. Een knappe brief omdat er haarfijn uitgelegd wordt wat een debat is, wat de regels van een debat zijn, en waarom er door het uitblijven van een goed debat op dit moment geen goede (democratische) besluitvorming kan plaatsvinden.

In een (zuiver) debat is er sprake van (minimaal) 3 partijen. De voorstanders, de tegenstanders en een beslisser. De voor- en tegenstanders geven hun argumenten en op basis van die argumenten beslist de ‘beslisser’ wat het de vervolgstappen zijn.

De brief geeft haarfijn aan dat dreigementen en beledigingen niet verward mogen worden met argumenten. Dat je elkaar in een debat aan het woord laat, ook al ben je het met de ander oneens. Een debat waarbij deelnemers worden geïntimideerd en argumenten worden verdraaid, voldoet niet aan de grondregels van een goed debat. Dan is er spraken van een onzuiver debat.

Klopt allemaal als een bus. Maar gaat deze brief enig effect hebben..nee dat denk ik niet. Want de brief lijkt alleen maar te refereren aan de feitelijke randvoorwaarden van een debat en het vluchtelingenprobleem en is daarmee op zichzelf een voorbeeld van een gebrek aan politieke visie en leiderschap…

Lees verder #29 Een open brief….zonder perspectief

#28 Lekker stressen!

Na een flinke dip op haar werk is mijn vrouw, na een paar ingrepen, weer met nieuwe energie aan de slag gegaan en, naar mijn mening, een betere versie van zichzelf geworden. (en ja…ik heb het haar gevraagd, ik mag hierover schrijven, ik wil geen blogpost 28,5).

Toch gaf ze afgelopen week aan dat ze het gevoel had dat ze minder stress-bestendig is geworden. Maar terwijl ze dat zei besefte ze eigenlijk direct dat dat niet het geval was…..ze was zich vooral veel bewuster van het feit dat ze stress had en kon er daarom sneller over praten en dat praten, dat voelde dan weer stress-verminderend.

Praten over stress, vermindert de stress. Dat deed me denken aan een video die ik al een tijdje terug heb bekeken over stress. Een TED Talk van een psychologe genaamd Kelly McGonigal. Zij heeft een nogal ongebruikelijke visie op stress namelijk; het is alleen maar slecht voor je, als je denkt dat het slecht voor je is.

Lees verder #28 Lekker stressen!

#27,5 Laat de leeuw maar in zijn hempie staan…

Als ik mensen vertel dat ik me regelmatig bezig houdt met Facebook posts en Facebook advertising dan krijg ik regelmatig te horen: ‘Dat doe ik ook!’ ‘Voor de voetbalclub/het jaarclubje/de webshop van mijn broer’…vul het zelf maar in.

‘Dat is super makkelijk hè?’

Uhm ja..het is ook best makkelijk, maar dat maakt het juist moeilijk…Hoe zit dat?

Lees verder #27,5 Laat de leeuw maar in zijn hempie staan…

#26 Het glas is halfvol..

Als ik deze blogpost geschreven heb ben ik op de helft van mijn persoonlijke blog-uitdaging. Mijn doel was (en is) om een jaar lang elke week een nieuwe blog te schrijven over communicatie, marketing, technologie, social media, mobile, merken, branding én mindfulnes. Tijd voor een tussentijdse evaluatie 🙂

Waarom ook alweer?

Lees verder #26 Het glas is halfvol..

#25 Wat is een mening waard zonder verdieping?

De vorige blogpost over de adblocker heeft een aantal interessante reacties opgeleverd die me geïnspireerd hebben om deze blogpost te schrijven. Over de waarde van nieuwsduiding.

Het kwam in me op dat ik misschien wat verder moet kijken dan mijn neus lang is (mensen die mij kennen weten dat mijn neus best lang is). Want ik kan de ad-blocker dan wel een blessing in disguise noemen voor iedereen die een hekel heeft aan opdringerige banners, maar het is natuurlijk alleen een blessing wanneer er een alternatief business model gevonden wordt voor de traditionele nieuwsuitgevers.

Want als dat niet het geval is, zou het wel eens negatieve gevolgen kunnen hebben voor de nieuwsvoorziening en onze beeldvorming. Immers, voor niets gaat de zon op.

Lees verder #25 Wat is een mening waard zonder verdieping?

#24 De ad-blocker bewijst het belang van innovatie

Na een item in het jeugdjournaal en onze knuffel-nerd Alexander Klopping in DWDD is de ad-blocker mainstream geworden in Nederland. Met als gevolg dat er afgelopen weken waarschijnlijk alleen maar meer ad-blockers zijn geïnstalleerd. De online uitgevers schreeuwen moord en brand, de online marketingbedrijven krabben even achter hun oren en adverteerders zien wéér een mogelijkheid om hun boodschap door de strot van de consument te duwen verdampen.

Nee, die ad-blockers zijn wat mij betreft een blessing in disguise. Want nadat mensen een uitweg hebben gezocht voor TV commercials, uitgekeken zijn geraakt op print, is nu ook de online industrie aan de beurt om de stap te maken van interruptie naar toegevoegde waarde. Eindelijk komen we uit de pubertijd.

Lees verder #24 De ad-blocker bewijst het belang van innovatie

#23 Tijd + Aandacht = Management by Ear

Je zit in een identiteitscrisis of niet! Afgelopen periode heb ik weer eens ervaren dat de dingen niet altijd zo zijn als ik denk dat ze zijn, dat situaties en mensen door de tijd kunnen veranderen en een vleugje synchronisity; oftewel betekenisvolle toevalligheid. 

Het begon een paar maanden terug toen een collega ziek werd en voor langere tijd niet op het werk kon verschijnen.

Die collega is heel belangrijk voor mij omdat ze bij Blossom is gekomen op het moment dat ik net de conclusie had getrokken dat ik geen goede manager ben. In die tijd groeide we heel hard, er kwamen klanten bij, er kwamen mensen bij, maar er kwamen ook problemen en verantwoordelijkheden bij. Het lukt me niet om strategieën te bedenken en tegelijkertijd mensen te managen, finances te managen en klanten te managen. Tot grote frustratie van mezelf.

En dat was dus precies wat zij ging doen; mensen de aandacht geven die ze verdienen. Ze coachen, problemen voor klanten oplossen de finances van het bedrijf in de gaten houden en nog veel meer; Het bureau managen dus!

Ik was helemaal blij en tevreden. Ik hoefde (bijna) alleen nog maar te doen wat ik leuk vond. In mijn cocon kruipen en lekker strategietjes uitdokteren. Een slimme verdeling, want we groeiden vrolijk door. Maar toen gebeurde het dus dat ze wegviel… Lees verder #23 Tijd + Aandacht = Management by Ear

#22 Red onze kinderen (en ons zelf), leer ze programmeren!

Ik heb eerder als eens beloofd het begrip Captology verder uit te leggen. En welk moment is er beter dan de dag na de laatse Apple Keynote. Want het meest sprekende voorbeeld van wat Captology kan doen is wat mij betreft Apple.

Captology dus. Als je je nog niet weet wat het is dan klinkt als een mix tussen Scientology, Caps-Lock-Dag met een mix van psychologie..en in zekere zin klopt dat ook.

Captology staat voor Computer as Persuasive Technology. Het gaat over het onderzoeken, ontwerpen en programmeren van interactieve technologie (computers, mobiele telefoons, games, websites, applicaties) met als doel om het gedrag of het beeld van mensen te beïnvloeden.

Elke dag worden er nieuwe technologieën en producten ontwikkeld die als doel hebben om de manier waarop we denken en doen te veranderen. Maar wat opvallend is is dat de meeste consumenten zich daar totaal niet van bewust zijn. Onbewust worden ze dus gestuurd om anders te doen en anders te denken.

In deze blogpost geeft ik 3 eenvoudige voorbeelden van Captology waar iedereen waarschijnlijk wel eens mee te maken heeft, en een oproep om meer programmeerlessen te gaan geven op scholen!

Lees verder #22 Red onze kinderen (en ons zelf), leer ze programmeren!

#21 Puur altruisme

Oke ik geef het toe. Wanneer ik in de auto zit (en dat is best vaak) luister ik naar Radio 1. Via 538 en 3FM ben ik nu definief beland in de ouwe lullen fase. Zo hoor je nog eens wat over het verstevigen van de dijken, de crisis bij de varkensboeren, en de opkomst van stadsmoestuinen.

Deze week luisterde ik naar de radio tijdens een rit naar Amsterdam. En opeens maakte mijn hart tijdens het luisteren een klein sprongetje. Het ging over een onderwerp wat mij al langer bezig houd, namelijk social media in het verkeer. Het fragment waar ik het over heb vind je hier (op 21 minuten en 45 seconden): http://www.radio1.nl/popup/terugluisteren-uren/2015-09-02/09:00 Lees verder #21 Puur altruisme

#20 Facebook en de De Tragedie van de Meent

Ik volg de ontwikkeling van Facebook nu al 5 jaar als professional. Ik heb Facebook heel dichtbij zien evolueren van social (consumenten) platform, naar een brand- & entertainmentplatform en een advertentieplatform. En omdat ik het leuk vind om parallelen te trekken tussen de online wereld en echte wereld schrijf ik dit stukje over Facebook op basis van de Tragedie van de Meent en het Dillema der Gevangenen. Waarbij ik me lekker heb laten ‘inspireren’ door een anders social platform: Wikipedia.

Een sociale ontmoetingsplaats

Stel je voor: Een klein groepje burgers treft elkaar iedere week op het dorpsplein om daar te praten over hoe het met ze gaat, om te roddelen over andere mensen en om kennis en informatie uit te wisselen. Het is telkens weer beregezellig en langzaam maar zeker nodigen steeds meer mensen elkaar uit om ook naar het plein te komen. Het wordt drukker en drukker. Mensen van naburige dorpen komen nu ook. En zelfs mensen van 10 dorpen verderop! Oude vrienden ontmoeten elkaar na lange tijd en nieuwe vriendschappen ontstaan.

Dorpsfeest-Banne

Ook de lokale ondernemers komen naar dat dorpsplein. Ze zijn immers onderdeel van de gemeenschap. Ze vertellen wat ze zoal doen, maken en kunnen. De bakker vertelt mooie annekdotes uit de bakkerij en de burgers hangen aan zijn lippen. Hij vertelt een grap over de molenaar waar hij zijn graan vandaan haalt en neemt tot groot plezier van de mensen op het plein regelmatig zijn knappe rondborstige medewerkster Anja mee naar het plein. De bakker is een graag geziene gast op het dorpsplein en hij merkt dat een flink aantal burgers in de loop van de navolgende week bij hem in de winkel langskomen om wat te brood te kopen. Allemaal heel vrijblijvend en gemoedelijk.

De Tragedie van de Meent

Maar dan krijgen een aantal ondernemers het idee om het plein te gebruiken om wat meer klandizie naar de winkel te krijgen; “Als je de komende week langskomt in mijn slagerij, dan krijg je van mij 10% korting op het gehakt”  En “Als je dit even vertelt aan al je vrienden vertelt, dan maak je kans op een gratis rookworst!” rookworst

Als gevolg hiervan gaan de gesprekken op het plein steeds minder over het lief en leed en steeds vaker over rookworst. Irritant! “Ik wil het niet hebben over de rookworst van de slager, ik wil weten hoe het me je zieke moeder gaat!”

Steeds meer ondernemers ontdekken de kracht van het dorpsplein en ze komen dan ook in grote getalen op bezoek. Maar niet om mooie verhalen uit de weverij te vertellen aan wie ze wil horen! Nee ze nemen luidsprekers mee! Een rad van fortuin! Een (enge) clown! Ze strooien met kortingsbonnen! “Kom naar mijn winkel!”

Het plein, ooit een sociale ontmoetingsplaats, begint meer en meer te lijken op een markt in Marrakech. Het draait niet meer om de ontmoeting, maar om de verkoop, waardoor meer en meer burgers regelmatig ‘een weekje overslaan’. De burgers blijven steeds vaker weg.

En dat is een klassieke ‘Tragedie van de Meent’:  De meent – het gemeenschappelijke stukje grond – is in dit geval het dorpsplein waarop potentiele klanten lopen. Elke ondernemer wil meer mensen bereiken zodat dat er meer mensen naar de winkel komen.

Dat heeft een voordeel en een nadeel. Het voordeel is dat de ondernemer op korte termijn meer omzet kan realiseren. Het nadeel is dat collectief meer -en harder- roepen de burgers iiriteert en wegjaagt waardoor er op lange termijn minder omzetpotentieel is. Maar dat nadeel – dat wordt verdeeld over alle ondernemers op het plein.

De ondernemers zullen daarom altijd doorgaan met hun agressieve verkooppraktijken. Want als de Bakker A het niet doet maar Bakker B wel, dan betaalt Bakker A de prijs. Bakker A bereikt dan namelijk een steeds kleiner deel van een steeds kleiner wordend publiek. Bakker A moet meedoen en samen met de andere ondernemers jagen ze het plein leeg, blijft er uiteindelijk geen klandizie meer over en wint er niemand.

Dilemma der Gevangenen

Tijd voor de burgemeester om in te grijpen. Want iedereen heeft belang bij een gezellig dorpsplein. Zowel de burgers, als de ondernemers. De burgemeester komt met een aantal spelregels:

  1. Ondernemers moeten betalen om op het plein te mogen komen.
  2. De slager mag mensen niet meer vragen om over zijn rookworst te praten.
  3. Wanneer ondernemers mooie verhalen vertellen krijgen ze korting (zie punt 1)

Probleem opgelost? Ja, voor de burgers wordt het weer gezellig! Maar voor de ondernemers ontstaat een nieuw dillemma der gevangenen. Stel, Bakker A gaat de burgemeester betalen om op het plein te mogen blijven. Dat kost dan wel wat geld, maar het levert als het goed is meer omzet op. Dat gaat ten koste van Bakker B, want iedere burger die bij A koopt, die koopt niet bij B en de burgers gaan niet ineens (veel) meer brood kopen. Het enige wat bakker B kan doen is dus óók de burgemeester betalen.

Zo betalen beide bakkers de burgemeester zonder dat ze per definitie meer klandizie krijgen. Eigenlijk zouden ze beter af zijn als ze alletwee niet zouden adverteren, maar ja wie zegt dat die andere Bakker te vertrouwen is!

En zo leven ze nog lang en gelukkig. De burgers hebben hun sociale ontmoetingsplaats. De ondernemers geloven dat ze slim bezig zijn maar degene die er echt beter van wordt, dat is de  burgemeester.

59441-poster-p-1-facebooks-mark-zuckerberg-hacker-dropout-ceo

TBC

#19 ‘En? Fijne vakantie gehad? Wat? Ja..huh…oke….’…and its gone….

Behalve misschien in het onderwijs of in de bouw, waar kantoren en medewerkers nog collectief dicht gaan en rust dus min of meer wordt opgelegd, is de vakantieperiode voor veel mensen helemaal niet zo’n relaxte periode. Niet voor de vakantiegangers en ook niet voor de achterblijvers op kantoor. Werk moet worden overgedragen en overgenomen…er is minder capaciteit maar er moet evenveel (of meer) werk verzet worden. Dat is vragen om ellende.

Toch ben ik er dit jaar voor het eerst in 15 jaar in geslaagd om er redelijk relaxed doorheen te komen (schrijf ik terwijl ik er nog middenin zit). Ondanks dat het hartstikke druk was (en is) ben ik zonder grootse irritatie, angstaanvallen en schizofrinie op kantoor geweest, weggegaan en teruggekomen.

Dat komt omdat ik bij mezelf en mijn team een aantal zaken net wat anders hebben aangepakt. Hieronder volgen 6 tips voor een relaxte(re) vakantieperiode op- en buiten kantoor. Maar ik zal beginnen met het beschrijven van de ‘normale’ vakantieperiode..

Lees verder #19 ‘En? Fijne vakantie gehad? Wat? Ja..huh…oke….’…and its gone….

#18 Vakantie post deel 3: De fiets de fiets en anders niets

Tijdens mijn vakantie fiets ik zo veel en zo vaak als ik kan. Ik hou vooral van bergop fietsen, het gevecht tegen de berg en tegen renners die een stukje voor je, of juist achter je fietsen – ik ben er gek op.

Een paar weken terug schreef ik iets over de persoonlijke missie (en de aanmoediging om vaker ‘nee’ te zeggen). Dat was tot nu toe mijn meest gelezen blog. Ik heb nu een tijdje een persoonlijke missie en onder die missie heb ik leefregels gehangen die mij helpen om mijn missie te realiseren.

Lees verder #18 Vakantie post deel 3: De fiets de fiets en anders niets

#17 Vakantie post deel 2: De smulfilosoof en futuroloog

Hij is Marshall McLuhan geboren in 1911 en hij gaf een interview aan Playboy in 1969. Ik heb vakantie in 2015 en ik lees het nog eens rustig door. En iedereen die het leuk vindt om diep te graven in communicatie en mediafilosofie….lees lekker mee! Maar trek er wel een middagje voor uit.

Lees verder #17 Vakantie post deel 2: De smulfilosoof en futuroloog

#16 The Identity Crisis Strategist op vakantie

Ik ben met vakantie. Maar ik wil mijn belofte van minimaal één blogpost per week toch nakomen. Op vakantie wil ik 4 dingen doen:

  1. Kwalitijd met mijn gezin doorbrengen
  2. Online detox van mail, social, wifi
  3. Fietsen
  4. Lezen

Ik hang er geen doelstellingen aan. Niet hoeveel, hoevaak of hoe weinig. In mijn vakantie wil ik geen doelstellingen, dan wil ik tevreden zijn met alles wat ik (niet) doe.

Ter inspiratie deel ik met jullie mijn boekenlijst voor deze vakantie. Na de vakantie laat ik wel weten hoever ik ben gekomen.

Lees verder #16 The Identity Crisis Strategist op vakantie

#15 De Franse (r)evolutie in Cannes

Na een paar weken is mijn bezoek aan Cannes Lions 2015 wat bezonken. Tijd om mijn brainfarts neer te pennen.

Het mooie van Cannes is dat het een beeld geeft waar (marketing) communicatie zich de komende jaren naar toe gaat bewegen. En die toekomst is werkelijk bijzonder te noemen. De combinatie van Virtual Reality, Artificial Intelligence, weareable technology en social media zorgen voor een technisch- en creatief speelveld waar elke communicatie specialist zijn vingers bij aflikt.

Maar merkte ik daar ondertussen nou ook kift tussen de reclamemakers – historisch gezien de bekroonde Koningen van het festival – enerzijds, en de mediabureau’s, de publishers, de techies, de productiehuizen – anderzijds? Zag ik daar aan de Franse kust de kenmerken van een Franse (r)evolutie? Aux armes citoyens? Nee…beter les citoyens et les rois coopèrent.

Lees verder #15 De Franse (r)evolutie in Cannes

#14 ‘Nee’ zeggen zorgt voor persoonlijke en zakelijke groei

De Grieken weten inmiddels hoe het moet, al zijn ze er niet zoveel mee opgeschoten: ‘Nee’ zeggen.

Zowel in je privé leven als in je zakelijke leven lopen we er continue tegenaan; er wordt een beroep op je gedaan waarbij je het gevoel hebt dat je eigenlijk geen ‘nee’ kunt of wilt zeggen.

imrs.phpVaak krijgen mensen die moeite hebben met nee-zeggen last van stress, een negatief zelfbeeld of zelfs een burn-out.

Ze willen graag pleasen en laten zien wat ze kunnen. Ze vinden alles leuk en interessant zijn van nature nieuwsgierig. Op het eerste gezicht allemaal fantastische eigenschappen voor vrienden, familie en werkgevers, maar uiteindelijk bijten ze zichzelf in hun staart omdat ze zo vaak ‘ja’ hebben gezegd dat ze juist het tegenovergestelde bereiken van wat ze zo graag willen.

En wie schiet daar nou wat mee op? De persoon zelf niet, de omgeving niet en de werkgever ook niet.

Ik vind dat ‘nee’ ten onrechte vaak ‘nee-gatief’ (oprecht sorry! voor deze verschrikkelijke woordbewerking) gezien wordt, terwijl het in mijn ogen juist de leider onderscheidt van de volger, een indicator is van een sterke persoonlijkheid en een belangrijke indicator voor veiligheid van de omgeving waarin iemand zich beweegt.

De ‘nee’ zorgt voor groei. Vandaar deze post over het positieve effect van de ‘nee’ en een oproep om wat vaker ‘nee’ te zeggen én te accepteren.

Lees verder #14 ‘Nee’ zeggen zorgt voor persoonlijke en zakelijke groei

#13 De dood van de oude verhalenverteller

Toen Premier Putin afgelopen mei een paar weken uit het nieuws bleef ging in de Westerse media al snel het gerucht dat hij ernstig ziek of zelfs dood zou zijn. Zijn entourage en spindoctors zouden dit nieuws angstvallig verborgen houden omdat er nog geen goede opvolger klaar stond en men bang was voor het ineenstorten van Rusland…

video-undefined-25A69CEE00000578-51_636x358Ik moest hier aan denken nadat ik me nog eens had gebogen over mijn ongemak rondom Storytelling als marketingmiddel. Het is een drama ; de verhalenvertellen van welleer is zo goed als dood. Hij wordt nog in een kunstmatige coma gehouden door merkmarketeers die de waarheid niet onder ogen willen zien en goeroes die er een slaatje uit willen slaan.

Lees verder #13 De dood van de oude verhalenverteller

#12 Social Media gezien van een afstandje

Ik heb regelmatig discussies met mensen over de vraag of technologie met name en social media onze wereld nou mooier of lelijker maken en ik wissel net zo makkelijk van standpunt als van ondergoed. Simpelweg omdat er niet één juist antwoord is.

Daarom blijft het mooi om van een afstandje te zien hoe mensen en merken omgaan met social media en te zien dat dit steeds weer hele mooie dingen, en hele stomme dingen kan opleveren.  Dit blog gaat over het effect van afstand op het nut van social media.
Geinspireerd door Program or be Programmed.

Lees verder #12 Social Media gezien van een afstandje